Początkowo istniał również szeroki zakres zobowiązań lennych wobec seniora, jednak wraz z postępującym upadkiem władzy centralnej, wasale cesarscy otrzymywali coraz większą samodzielność i niezależność w stosunku do cesarza.
Książętami mającymi suwerenną władzę nad swoim dominium byli nominalni lennicy cesarscy (wł. ) we Włoszech, których północna część (z wyłączeniem m.in. Wenecji) pozostawała aż do 1806 formalnie częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Nie byli oni książętami niemieckimi, ponieważ Królestwo Włoch było obok Królestwa Niemiec i Królestwa Burgundii (Arelatu) jedną z trzech konstytutywnych części cesarstwa, więc nie uczestniczyli też aktywnie w życiu politycznym Niemiec i nie zasiadali w Sejmie Rzeszy. Cesarze niemieccy nadawali im jednak status swoich lenników i tytuł hrabiów, margrabiów czy książąt wraz z przywilejami tożsamymi z Landeshoheit, takimi jak prawo bicia monety (niem. Münzregal). Wyjątkiem byli najpotężniejsi z książąt włoskich w obrębie cesarstwa, czyli władcy Sabaudii (przodkowie królów Włoch z lat 1861-1946), którzy byli zaliczani w poczet książąt niemieckich.