Rozbicie dzielnicowe w Tybecie – czterechsetletni okres w historii państwa tybetańskiego, który rozpoczął się wraz ze śmiercią ostatniego władcy imperium tybetańskiego Langdarmy (842), a zakończył pierwszym podbojem mongolskim (1247). Charakteryzował go zanik władzy centralnej i utrata przez Tybet znaczenia politycznego wieków poprzednich. Datowane na XI wiek odrodzenie buddyzmu, doprowadziło z kolei do odtworzenia życia monastycznego i zapoczątkowania udziału klasztorów w systemie sprawowania władzy.
Rozpad imperium
Wraz ze śmiercią ostatniego władcy okresu imperialnego nastąpił rozłam w łonie dynastii. Langdarma nie pozostawił prawowitego następcy, a do schedy po nim rościły sobie pretensje matki dwóch jego małoletnich potomków, Jumtana i Osunga. Zgodnie z relacją chińskiego posła na dwór tybetański, Li Jinga, jeden z pretendentów (Jumtan) pojawił się dosyć niespodziewanie po śmierci króla, z matki która nie zdradzała wcześniej oznak „stanu błogosławionego”. Nie przeszkadzało to jednak frakcjom arystokratycznym, które utworzyły się natychmiast wokół domniemanych książąt, w podjęciu próby przejęcia rządów nad krajem. Co znamienne, w wyniku walk wewnętrznych nastąpiło osłabienie władzy centralnej i utrata kontroli nad regionami peryferyjnymi.