Od sierpnia 1926 był członkiem zarządu oddziału ZRB w Łodzi, w 1929 na polecenie KPP założył w Łodzi nową centralę związkową robotników budowlanych, która w założeniach miała objąć swoim zasięgiem cały kraj. Współorganizował oddziały związkowe w Pabianicach, Zgierzu, Łęczycy, Ozorkowie, później w Poznaniu i Brzezinach; wkrótce łódzka centrala została zdelegalizowana przez władze pod zarzutem powiązań z KPP. W 1934 był inicjatorem przystąpienia łódzkich robotników budowlanych do związanego z PPS miejscowego Związku Zawodowego Robotników Kanalizacyjnych, Drogowych i Plantacyjnych, którego został wiceprzewodniczącym. IX 1936 został radnym miejskim z listy PPS i związków zawodowych. Podczas okupacji przez 2 lata był na przymusowych robotach w Niemczech w Oranienburgu, potem był murarzem w Poznaniu i Łodzi. W 1945 wstąpił do PPR, a w 1948 do PZPR. Brał udział w odtworzeniu Związku Zawodowego Robotników i Pracowników Przemysłu Budowlanego, Ceramicznego i Pokrewnych Zawodów w Łodzi. Funkcjonariuszem związkowym był do sierpnia 1949, później był brygadzistą i inspektorem w Miejskim Przedsiębiorstwie Robót Budowlanych. Od 1956 na rencie dla zasłużonych. Był odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.