przez krótki czas był nawet carskim agentem na Węgrzech. Rozczarowany jednak polityką rosyjską (faworyzującą prawosławie), zerwał z Rosją. W 1859 roku wyjechał do Paryża, licząc na zaangażowanie w sprawę chorwacką Francji i Piemontu, które rozpoczęły wojnę przeciwko Austrii. Wydał tam pracę nawołującą do wyzwolenia Chorwacji spod panowania austriackiego i powołania federacji włosko-chorwackiej (La Croatie et la confédération italienne). Przebywał także w Italii, gdzie nawiązał współpracę z włoskimi przeciwnikami Habsburgów.
Pod koniec 1860 roku Kvaternik powrócił do Chorwacji. W 1861 roku został deputowanym do chorwackiego saboru. Kvaternik (m.in. w swym wystąpieniu podczas obraz saboru 18 czerwca 1861 roku) domagał się wówczas zjednoczenia Chorwacji, uznania jej niepodległości, jednak przy pozostaniu pod berłem habsburskim (na zasadzie unii personalnej z Austrią, przy zachowaniu odmiennych praw, odrębnej polityki finansowej i nawet zagranicznej), dowodził przy tym braku praw Węgrów do Chorwacji. Większość uczestników saboru odrzucała ten program jako nierealny, uzyskał jednak wsparcie Ante Starčevicia, z którym założył Partię Prawa. W latach 1861–1862 Kvaternik wydał także dwa tomy swoich rozważań politycznych (Politička razmatranja na razkrižju hrvatskoga naroda). Głosił tam m.in.