W 1888 na budynku nadbudowano nową kopułę, zaś w 1939 rozszerzono przedsionek.
W 1786 w czasie lokalnego buntu mnisi porzucili klasztor i osiedlili się w pieczarach w pobliżu dawnej siedziby. Monaster został wówczas poważnie zdewastowany. W 1802 w opuszczonych zabudowaniach zamieszkał duchowny, co zapoczątkowało odnowę wspólnoty. W 1836, z inicjatywy ihumena Józefa, w monasterze wzniesiono nowe budynki mieszkalne dla mnichów. Współfundatorem budowli był zamożny Turek imieniem Raszid, którego córka w czasie wizyty w klasztorze miała w cudowny sposób odzyskać zdrowie. Monaster, który ponownie zgromadził znaczny majątek, posiadał także własne skity i placówki filialne.
Mnisi aktywnie wspierali bułgarskie odrodzenie narodowe. Na terenie monasteru i podległych mu skitów działały bułgarskie szkoły, w klasztorze wielokrotnie ukrywali się spiskowcy antytureccy i rewolucjoniści bułgarscy, zaś hieromnich Epifaniusz w czasie powstania kwietniowego w 1876 był przewodniczącym komitetu rewolucyjnego w Lutibrodzie. W XIX w. w monasterze freski malował Witan z TriawnyA. Kay, Bułgaria. Przewodnik turystyczny National Geographic, G+J RBA, 2008, , s.151..
W dwudziestoleciu międzywojennym metropolita wraczański Klemens założył przy monasterze kursy teologiczne dla duchowieństwaВРАЧАНСКАЯ ЕПАРХИЯ.
Przypisy
Czerepiski Kategoria:Metropolia wraczańska Czerepiski