W związku z wybuchem wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878) – określanej w historiografii rumuńskiej jako wojna o niepodległość – ponownie wstąpił w szeregi armii w marcu 1877 roku. Zaledwie miesiąc później, w dniu 24 kwietnia 1877 roku, został mianowany przez króla Karola I generałem brygady.
W czasie działań wojennych na terytorium obecnej Bułgarii dowodził 4 Dywizją Piechoty w walkach pod Nikopolem, a następnie jako dowódca artylerii armii rumuńskiej uczestniczył w oblężeniu Plewna (lipiec – grudzień 1877) i okupacji Widynia (luty 1878). Za zasługi na polu bitwy został pierwszym rumuńskim oficerem odznaczonym medalem Virtutea militară, nadanym mu przez króla Karola I w dniu 10 maja 1878 roku.
Po zakończeniu wojny przez krótki czas pełnił funkcję generalnego inspektora artylerii (5 sierpnia – 19 grudnia 1878 roku), po czym zakończył służbę w wyniku demobilizacji. Powrócił do armii jeszcze na krótki okres na początku lat 80., obejmując dowództwo 3 Dywizji, a następnie ponownie funkcję generalnego inspektora artylerii (od 20 lipca 1881 roku). Karierę wojskową zakończył definitywnie 11 marca 1883 roku, poświęcając się całkowicie działalności politycznej.