5 marca 1913 zwolniony z nadzoru i odesłany do Łodzi, nadal działał w PPS-Lewicy, zorganizował tzw. marsz głodowy, podczas którego został raniony w nogę. 1914–1917 mieszkał w rodzinnej wsi, potem wrócił do Łodzi i został kontrolerem biletów tramwajowych. Od grudnia 1918 działacz KPRP/KPP. Współorganizator i od 1919 członek zarządu Związku Zawodowego Pracowników Tramwajowych w Łodzi. W 1927 wybrany przewodniczącym zarządu łódzkiego oddziału Związku Zawodowego Pracowników Samorządu Terytorialnego i Instytucji Użyteczności Publicznej w Polsce.
W 1928 zwolniony z pracy, przyjęty z powrotem w wyniku solidarnego strajku tramwajarzy. Kandydat na posła z listy Jedności Robotniczo-Chłopskiej w wyborach parlamentarnych w 1928. Sekretarz komórki KPP w oddziale ruchu tramwajów miejskich. 23 czerwca 1931 aresztowany i na 6 miesięcy uwięziony za działalność komunistyczną. Kierował przygotowaniami do strajku i samym strajkiem tramwajarzy w 1932, za co 19 stycznia 1932 został ponownie aresztowany i uwięziony (na 7 miesięcy) i zwolniony z pracy. 15 lipca 1935 ponownie uwięziony na kilka miesięcy. Działał w KPP do jej likwidacji w 1938. W 1939 wysiedlony przez Niemców z Łodzi, przeniósł się do wsi Sczyrzyce w powiecie limanowskim, potem do Wiśniowej w powiecie myślenickim, w końcu do Dobrzyc k. Krakowa, gdzie działał w BCh.