W latach 1957–1971 był kolejno kierownikiem kilku ośrodków dokumentacji i informacji naukowo-technicznej w instytucjach centralnych, między innymi w Centrum Obliczeniowym Polskiej Akademii Nauk (CO PAN), Komitecie Nauki i Techniki oraz Centralnym Instytucie Informacji Naukowo-Technicznej i Ekonomicznej (CIINTE).
W 1963 r. związał się z Katedrą Bibliotekoznawstwa Wydziału Filologicznego UW, gdzie prowadził wykłady w zakresie teorii i technik dokumentacji i informacji. W wyniku jego wieloletnich starań utworzono w 1968 r. Podyplomowe Studium Informacji Naukowej (PSIN) przy Uniwersytecie Warszawskim dla kształcenia dokumentalistów i bibliotekarzy w zakresie informatyki, pierwszą w Polsce interdyscyplinarną placówkę tego typu. Opracował jego program i został jednym z jego wykładowców. Zaangażował się w kampanię przeciwko odrzuceniu innowacyjnego projektu polskiego mikrokomputera K-202. W latach 1971–1976 był członkiem Światowego Systemu Informacji Naukowej UNISIST, konsultantem Państwowego Systemu Informatycznego „Światowid“ i kierownikiem Pracowni Systemów Informacyjnych UW UNIWARS.