W 1923 zwolniony, wrócił do rodzinnej wsi, gdzie pozostawał pod stałym nadzorem policji, a wkrótce wyjechał do Francji, gdzie był górnikiem w kopalni węgla w Pas-de-Calais. Brał udział w pierwszej krajowej konferencji Polskich Grup Językowych FPK w maju 1924 w Paryżu, niedługo potem wydalony z Francji za udział w 1-majowej manifestacji, przez kilka miesięcy był w Belgii, po czym wrócił nielegalnie do Francji i pracował w fabryce sztucznego jedwabiu. Współzałożyciel Polskich Grup Językowych FPK i polskiego robotniczego stowarzyszenia kulturalno-oświatowego. Później znów pracował w kopalniach węgla kamiennego. Sekretarz Polskich Grup FPK w Clermont-Ferrand i Donau, od grudnia 1932 mieszkał w Paryżu, w 1933 został zawodowym funkcjonariuszem partyjnym i sekretarzem Polskich Grup FPK w południowej części Paryża. W 1934 skazany na 3 miesiące więzienia za udział w zorganizowaniu demonstracji bezrobotnych przed Polskim Konsulatem Generalnym w Paryżu. W grudniu 1936 udał się do Hiszpanii i walczył w wojnie domowej jako żołnierz Brygad Międzynarodowych. Dowódca kompanii ckm, zbrojmistrz i komisarz polityczny w stopniu porucznika, członek KPH. IX 1937 został ciężko ranny. VIII 1938 ewakuowany do Francji, VIII 1939 udał się do ZSRR i został stolarzem w moskiewskiej fabryce, a 1941–1943 w wojskowych zakładach lotniczych.