Zamieszkał w Jerozolimie, gdzie do 1519 roku kierował jesziwą. Jednak warunki życia były tam na tyle trudne, że Berab powrócił do Egiptu i zajął się handlem. Przez kilka następnych lat dużo się przemieszczał. W 1527 roku przebywał w Damaszku, a w 1533 roku był rabinem w Kairze. Wydaje się, że kilka lat później przeniósł się ponownie do Ziemi Izraela, i już jako zamożny człowiek zamieszkał w mieście Safed w Górnej Galilei. W owym czasie Safed był centrum żydowskiego mistycyzmu koncentrującego się wokół kabały. W mieście przebywało wielu słynnych rabinów, wokół których gromadzili się uczniowie. Jakub Berab widząc tę odnowę życia żydowskiego, powziął śmiały pomysł, który uczynił go znanym w świecie żydowskim. W 1538 roku w Safedzie spotkało się dwudziestu pięciu rabinów, którym Berab przedstawił plan restytucji smichy (wyświęcania rabinów), która była zawieszona przez ponad tysiąc lat. Wszyscy zgodzili się z jego propozycją i jako pierwszego wyświęcili rabina Beraba. Dało mu to prawo wyświęcania dowolnej liczby rabinów, w celu przywrócenia Sanhedrynu. Następnie Berab udzielił smichy naczelnemu rabinowi Jerozolimy Lewiemu ibn Habibowi, rabinowi Józefowi Karo, rabinowi Mojżeszowi Traniemu i rabinowi Józefowi Sagisowi. Proces ten został jednak zatrzymany z powodu osobistych sporów Beraba z Habibem.