W 1920 wrócił do Polski, gdzie 1921–1922 odbywał służbę wojskową, po czym był czeladnikiem kowalskim w Parczewie i Sosnowicy i w 1923 wstąpił do KPRP. Technik dzielnicowy KPP w Parczewie, działał we wsiach: Dębowa Kłoda, Krzywowierzba, Kodeniec, Opole i Sosnowica. 5 I 1925 został aresztowany i skazany w Białej Podlaskiej na 5 lat więzienia; po apelacji wyrok obniżono mu do 2 lat więzienia. Po zwolnieniu nadal działał w KPP, a w latach 1929–1932 poszukiwał pracy w Argentynie, po powrocie został mechanikiem w młynie w rodzinnej wsi. W KPP działał do jej likwidacji w 1938, zatrzymywany przez policję jako podejrzany o działalność wywrotową, zwalniany z braku dowodów.
Od 1942 członek PPR, w sierpniu 1942 zagrożony aresztowaniem wstąpił do partyzantki GL-AL, po usunięciu Niemców z Lubelszczyzny wstąpił w sierpniu 1944 do MO i został komendantem posterunku w Dębowej Kłodzie.
W 1945 wysiedlony do ZSRR jako Ukrainiec, w 1946 wrócił i został referentem w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych (DOKP) w Lublinie, od 1948 pracownik WUBP w Lublinie, w 1955 został dyspozytorem w Komendzie Wojewódzkiej MO w Lublinie, od grudnia 1958 na rencie.
Odznaczenia Był odznaczony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Czerwonej Gwiazdy.