Od VI 1932 w Gdyni, działacz Związku Zawodowego Maszynistów Kolejowych w Polsce, 1935–1938 przewodniczący komisji rewizyjnej koła w Gdyni, 1938–1939 wiceprzewodniczący zarządu koła.
Po zajęciu Gdyni przez Wehrmacht IX 1939 wysiedlony do Chełma, I 1940 nielegalnie przekroczył granicę z ZSRR, za co go aresztowano i skazano w Moskwie na 5 lat łagru w obwodzie archangielskim, IX 1941 zwolniony po „amnestii” w związku z układem Sikorski-Majski. Zgłosił się do armii gen. Andersa, jednak z powodu słabego wzroku nie został przyjęty, więc został ślusarzem w kołchozie w Kazachstanie. W 1943 wstąpił do ZPP, od X 1944 przewodniczący Zarządu ZPP rejonu kurdajskiego.
W lipcu 1945 wrócił do Polski i wstąpił do PPR, sekretarz komitetu PPR w parowozowni w Gdyni. Delegat na I Zjazd PPR w Warszawie w grudniu 1945. Pracownik zarządu koła Związku Zawodowego Kolejarzy (ZZK) w Gdyni. Działacz PZPR, od lipca 1958 na emeryturze.
Był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy.
Pochowany na cmentarzu Witomińskim w Gdyni (kwatera 77-18-5)GROBONET - wyszukiwarka grobów. mały|Grób Edmunda Krygera na cmentarzu Witomińskim Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.