Pomocy w wysokości 15 000 marek i 20 złotych udzielił również lwowski oddział PTT, w zamian za co jego członkowie utrzymali prawo do zniżek w obiekcie w sezonie letnim.
Nowy budynek miał początkowo 56 miejsc noclegowych, w 1937 roku liczba ta wzrosła do 80. W 1926 roku zainstalowano w schronisku telefon, natomiast w 1930 roku dokonano rozbudowy obiektu, urządzając nową jadalnię oraz umywalnię z natryskami. Autorami wystroju jadalni byli Janusz Witwicki i Maria Łomnicka.
Schronisko działało do wybuchu II wojny światowej z przerwą latem 1936 roku spowodowaną epidemią tyfusu. Podczas wojny pełniło funkcję szkoły oraz świetlicy kulturalnej. Budynek przetrwał do czasów współczesnych, pozostając niezagospodarowany.
Gospodarzami schroniska w latach 1923-1939 byli: 1932–1928 – Michalina Błażejowska, 1928–1929 – pani Alber, 1929–1938 – Szczepan Witkowski, od 1938 – Roman Bielański.
Szlaki turystyczne w 1936 r.