W czerwcu 1945 został adiunktem w Katedrze Geometrii Wykreślnej w tworzonej Politechnice Śląskiej, ale już w listopadzie 1945 zamieszkał we Wrocławiu, gdzie jako zastępca profesora został kierownikiem Katedry Geometrii Wykreślnej na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym, który był wspólny dla Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej. Po reorganizacji oraz uzyskaniu stopnia doktora nauk technicznych w 1959 i stopnia docenta habilitowanego w 1965 objął kierownictwo tej Katedry na Politechnice, a po wprowadzeniu struktury instytutowej kierował Zakładem Geometrii Wykreślnej w Instytucie Architektury i Urbanistyki. Równolegle od 1960 prowadził wykłady w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu. Po przejściu na emeryturę w 1976 pozostał w Zakładzie na stanowisku specjalisty.
Był mężem Marii z domu Klimkiewicz (1917–1992).
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny (sektor 18-29-3).
Dorobek naukowy Konrad Dyba stworzył teorię krzywych płaskich wyższych rzędów, która jest nazywana geometrią harmoniczną. Współpracował z zespołem naukowców z Akademii Medycznej nad zastosowaniem jej w elektrokardiografii.