Do 1990 Stanisław Rudnicki praktykował w Grójcu jako adwokat w ramach Izby Adwokackiej w Radomiu. Po przemianach ustrojowych został ponownie powołany na sędziego Sądu Najwyższego, obejmując w czerwcu 1990 stanowisko prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Cywilną, które zajmował do listopada 1996, kiedy to przeszedł w stan spoczynku. Od maja do września 1995, w związku z zaangażowaniem się Adama Strzembosza w kampanię prezydencką, pełnił czasowo obowiązki urlopowanego pierwszego prezesa Sądu Najwyższego.
Po przejściu w stan spoczynku przez dziesięć lat zasiadał w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego. Stanisław Rudnicki specjalizował się w prawie cywilnym, w szczególności w prawie rzeczowym, był współautorem ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Był autorem i współautorem licznych publikacji naukowych, m.in. wielokrotnie wznawianych komentarzy – do części ogólnej kodeksu cywilnego (wraz z sędzią Stanisławem Dmowskim), do prawa rzeczowego oraz do ustawy o księgach wieczystych i hipotece.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1996) Wielki Krzyż Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1996) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1980) Złoty Krzyż Zasługi (1974)
Przypisy
Bibliografia