Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości początkowo był naczelnikiem wydziału weterynaryjnego b. Dzielnicy Pruskiej. Z chwilą unifikacji i zlikwidowania ministerstwa b. Dzielnicy Pruskiej przeszedł do Ministerstwa Rolnictwa w Warszawie, w którym latach 1924–1930 był dyrektorem departamentu weterynaryjnego. Zajmował się opracowaniem podstawowych ustaw regulujących zwalczanie zaraźliwych chorób zwierzęcych, m.in. był autorem i koordynatorem rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r., które określało kompetencje i zakres postępowania organów administracyjnych dotyczące zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, środki zapobiegające przenoszeniu chorób zakaźnych zwierząt z zagranicy czy też podejmowane w celu ochrony Polski przed rozprzestrzenianiem się chorób zakaźnych.
W 1895 w Berlinie wydał podręcznik Leitfaden der praktischen Fleischbeschau (Podręcznik praktycznego badania mięsa), który doczekał się 7 wydań. Prowadził także powszechne badania zwierząt rzeźnych i mięsa. Był autorem licznych prac o pasożytach zwierzęcych i wągliku, m.in. w 1928 Przepisy o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych.
Zmarł w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Starofarnym przy ul. Grunwaldzkiej w Bydgoszczy.