Poza architekturą Rieth zajmował się rzeźbiarstwem, malarstwem i projektowaniem dekoracji teatralnych. W Architekturmuseum Biblioteki Uniwersytetu Technicznego w Berlinie udostępniono ok. 50 prac Rietha, w tym np.:
Tanzkarte für die Gesellschaftsabende des Architekten-Vereins zu Berlin (1883) Normaluhr, Breslau (1883), Hausfassade mit Malerei (1896), Komposition für Theaterdekoration (1896), Ornamentale Komposition (1896), Frauenfigur (1910).
Otto Rieth był też, w latach 1897-1910, nauczycielem w szkole należącej do berlińskiego Muzeum Sztuki Użytkowej (niem. Kunstgewerbemuseum).
Pomnik Sediny w Szczecinie thumb|240px|Pomnik Sediny przed II wojną światową thumb|240px|Stan powojenny – kotwica na zachowanym postumencie Sediny (projekt: Otto Rieth) Jeden z projektów Rietha zrealizowano w Szczecinie, na dzisiejszym Placu Tobruckim, przed Czerwonym Ratuszem. W tym miejscu 23 września 1898 roku, w dniu otwarcia portu wolnocłowego, uroczyście odsłonięto – w obecności cesarza Wilhelma II z małżonką i nadburmistrza Hermanna Hakena – pomnik Sediny, która miała być alegorią morskiego Szczecina. Monumentalną rzeźbę z brązu wykonał Ludwig Manzel (pomnik jest nazywany „Fontanną Manzla”). W grupie rzeźbiarskiej Sedina stała z żaglem na pokładzie statku, na którego dziobie przysiadł bóg handlu – Merkury.