W latach 1909–1910 pracował jako asystent w Zakładzie Przyrodniczo-Leczniczym Apolinarego Tarnawskiego w Kosowie Huculskim. Odbył także praktykę w klinice pediatrycznej prof. Victora Henriego Hutinela w Paryżu. Po nostryfikacji dyplomu jesienią 1910 w Kazaniu powrócił wraz z żoną do Radomia, gdzie osiedlili się na stałe. Od tego momentu prowadził praktykę lekarską jako lekarz chorób wewnętrznych i dziecięcych w Radomiu, a od 1913 także w Solcu ZdrojuJerzy Z. Pająk, Kelles-Krauz Stanisław Maciej (1883-1965), w: Świętokrzyski Słownik Biograficzny, t. 2, pod red. Jerzego Szczepańskiego, Kielce 2009, s. 221–222.. Działał także na niwie społecznej. Współzałożyciel w 1912 a następnie prezes radomskiego oddziału Towarzystwa Kultury Polskiej oraz Tow. Muzykalno-dramatycznego „Lutnia”. Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany jako lekarz do armii rosyjskiej. Wraz ze swoim macierzystym pułkiem znalazł się pod koniec sierpnia 1914 r. w Komarowie, gdzie doszło do starcia pomiędzy 4. Armią austro-węgierską a 5. Armią rosyjską. Stanisław Kelles-Krauz brał udział w bitwach pod Tarnawatką i Komarowem, gdzie dostał się do niewoli Przewieziony został do obozu dla jeńców wojennych w Ostrzyhomiu na Węgrzech, gdzie pracował w szpitalu epidemicznym do 15 września 1915.