W 1899 roku biskup Anton Bonaventura Jeglič skierował go na studia podyplomowe do Wiednia, które ukończył w 1904 roku dyplomemBiografia na stronie www.brezmadezna.com [on-line] [dostęp: 12.09.2013].
Po powrocie z Wiednia w 1905 roku został wykładowcą, a potem rektorem seminarium lublańskiego, które w czasie wojny zostało przekształcone na szpital wojskowy, w którym przebywało wielu Węgrów. W związku z tym starał się, aby cały personel uczył się mówić po węgiersku. Po zakończeniu I wojny światowej zdecydował się wstąpić do zakonu lazarystów w 1919 roku.
29 października 1924 roku papież Pius XI mianował go na ordynariusza diecezji skopijskiej, obejmującej wówczas południową część Jugosławii (Macedonia i Kosowo). Sakrę biskupią otrzymał 30 listopada tego samego roku. Prawdziwym problemem jego biskupstwa była mała liczna katolików żyjących w znacznym rozproszeniu. Od podstaw musiał także zorganizować seminarium diecezjalne, przeznaczając na cel jego budowy własne fundusze oraz sprowadzić księży, którzy mogli prowadzić działalność duszpasterską wśród miejscowej ludności. W tym celu wybrał się do rodzimej Słowenii.