Jego chirotonia biskupia miała miejsce wcześniej, 4 grudnia 1930. Pięć lat później objął katedrę newrokopską. W 1940 wprowadził w swojej eparchii obowiązek codziennego odprawiania nabożeństw w każdej cerkwi. Doprowadził do wzniesienia 20 nowych świątyń. Przeniósł rezydencję biskupią do Gornej Dżumai. W 1945 uczestniczył w spotkaniu biskupów Egzarchatu Bułgarskiego oraz Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, w czasie którego przywrócone zostały wzajemne relacje między Kościołami, zerwane po utworzeniu w 1870 Egzarchatu Bułgarskiego.
Do komunistycznych władz Bułgarii powojennej odnosił się jednoznacznie negatywnie.
Zginął w 1948 w czasie objazdu eparchii, zamordowany przed cerkwią w Kołarowie, po odprawieniu w niej Świętej Liturgii, przez byłego duchownego (pozbawionego kapłaństwa) Iliję Stamenowa, według niektórych źródeł z poduszczenia władz komunistycznych, które niepokoiła aktywność duchownego i jego wpływy. W czasie jego pogrzebu przewodniczący Synodu Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego, metropolita dorostolsko-czerweński Michał, nazwał go „sumieniem Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego”.