Z tego powodu Jochaj wraz z synem musieli ukrywać się przez trzynaście lat w jaskini niedaleko miasta Peki’inTalmud Babiloński, Traktat Szabat, 33b.. Po śmierci cesarza Hadriana w 138 roku zniesiono większość jego dekretów, i wówczas Jochaj mógł wyjść z ukrycia. Udał się do Tyberiady, gdzie według tradycji dokonał licznych cudów. Miasto to zostało założone przez króla Heroda Antypasa na miejscu, w którym wcześniej odbywały się liczne pochówki zmarłych. Ciał zmarłych nie usunięto, a o miejscach pochówków zapomniano. Z tego powodu Tyberiada była uznawana przez Żydów za miasto nieczyste. Według tradycji, Jochaj po przyjściu do miasta sadził we wszystkich podejrzanych miejscach łubin. Tam, gdzie się zakorzenił, tam pod spodem znajdywano grób. Ciała zmarłych były następnie ekshumowane i pochowane w innym miejscu. W ten sposób Tyberiada została z punktu widzenia judaizmu oczyszczona. Rabin Jochaj udał się następnie w pobliże góry Meron, gdzie założył szkołę talmudyczną Tekoa. Prawdopodobnie z przyczyn politycznych nie dołączył do Sanhedrynu w Usza. Razem z delegacją rabinów udał się jednak do Rzymu, gdzie prosił o odwołanie cesarskiego zakazu obchodzenia szabatu i obrzezania. Cesarz Marek Aureliusz okazał mu dużą przychylność, chociaż nie zniósł wszystkich zakazów nałożonych na Żydów. Jochaj zmarł w 18.