Kilka jego kompozycji zostało tam z powodzeniem wystawionych. W Zurychu Seifriz poznał Richarda Wagnera, który odkrył przed nim nowe ścieżki muzyczne.
W roku 1852 książę Konstantyn wybudował swoją rezydencję w Lwówku Śląskim i zaprosił Seifriza do swojej odtworzonej orkiestry dworskiej. Do roku 1857 Seifriz był koncertmistrzem, a po ustąpieniu Täglichsbecka został kapelmistrzem i dyrektorem orkiestry książęcej. Zajmował to stanowisko w latach 1857–1869. W tym czasie współpracował z takimi muzykami jak Richard Wagner, Hector Berlioz, Ferenc Liszt i Hans von Bülow. Seifriz był członkiem założycielem Allgemeiner Deutscher Musikverein (od 1859 r.). Po śmierci księcia Konstantyna, Seifriz przeniósł się do Stuttgartu, gdzie przez rok utrzymywał się z udzielania lekcji. W roku 1870 dostał posadę w orkiestrze dworskiej króla Wirtembergii Karola Wirtemberskiego.
Zmarł w Stuttgarcie 20 listopada 1885 r. na zawał serca. Niemieckie towarzystwo muzyczne wystawiło mu pomnik nagrobny z jego popiersiem. Imieniem Maxa Seifriza nazwano ulicę w Rottweil.