W miarę rozbudowy kopalni sztolnia ta okazała się niewystarczająca, wybito nową „Paweł”, czynną do 1840 roku.
Kopalnia dostarczała żelaziaki ilaste w stanie prażonym z pasa rud ilastych (rudy liasu) zawierające 38- 40% żelaza.
Kopalnia wydobywała rudę brunatną żelaza z poziomu 3-go.(wydobycie podziemne – chodnikowe)Postscriptum do dziejów staropolskiego górnictwa rud żelaza – Zasób Świętokrzyskiej Bibl. Cyfr..
Po wyeksploatowaniu złóż teren został przeznaczony pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, sama wieś natomiast została wchłonięta przez osiedle fabryczne Starachowice.
Szkody górnicze na tym terenie widoczne były jeszcze w 1933 roku. Były to pękania budynków, zapadliska na traktach drogowych. Przeprowadzone wówczas badania wykazały, że po 50 latach od zamknięcia kopalni istniały dobrze zachowane części starego chodnika i pustki po wyrobiskach dotąd nie zaciśnięte, dające możliwość dalszego osiadania. Spowodowało to wstrzymanie na jakiś czas możliwości zabudowy, po czym zezwolono na zabudowę indywidualną.
Przypisy
Kategoria:Geografia Starachowic Kategoria:Wsie historyczne w powiecie starachowickim