W 1913 roku ponownie kandydował do Sejmu Krajowego, lecz przegrał wybory.
W trakcie rozłamu w Polskim Stronnictwie Ludowym (grudzień 1913) opowiedział się za Janem Stapińskim i jego PSL – Lewicą. Uczestniczył w spotkaniu lewicowych ludowców w Tarnowie 30 listopada 1918 roku, popierał politykę Gabriela Dubiela wobec rządu Jędrzeja Moraczewskiego. Wkrótce jednak przystąpił do mającego silniejszą pozycję w powiecie grybowskim PSL „Piast” i w 1922 roku uzyskał z jego listy mandat posła na Sejm I kadencji z okręgu wyborczego Tarnów. Uczestniczył w pracach komisji odbudowy kraju oraz komisji rolnej. Miał opinię człowieka flegmatycznego i małomównego. W 1926 roku był przeciwny podjęciu przez Witosa misji tworzenia nowego rządu. Po upływie kadencji Sejmu nie kandydował ponownie, poświęcając się pracy w gospodarstwie. Po zjednoczeniu ruchu ludowego w 1931 roku był przewodniczącym Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grybowie, jednak pod koniec lat 30. przestał interesować się polityką.