18 lutego 1928 większość (wasylkiwcy) pod przewodnictwem Kriłyka i Romana Kuźmy została wykluczona z Kominternu i partii i od tej pory występowały dwie partie: KPZU-większość i KPZU-mniejszość.
Sympatyzował z Lewicową Opozycją. W 1929 aresztowany we Lwowie przez policję i uwięziony. Uwolniony w 1930, złożył samokrytykę wobec WKP(b) i w 1932 wyjechał do ZSRR i zamieszkał w Charkowie, był pracownikiem cenzury (Gołowlit USRR). 13 kwietnia 1933 aresztowany przez GPU USRR jako jeden z przywódców Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (mistyfikacja OGPU), rzekomy agent czechosłowackiego wywiadu i polskiej defensywy. 23 września 1933 skazany na dziesięć lat więzienia przez trójkę GPU USRR. Karę odbywał w politizolatorze w Orle.
Po agresji III Rzeszy na ZSRR w 1941 w czasie egzekucji i masakr więziennych został 8 września 1941 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na wniosek Ławrientija Berii (zaakceptowany przez Józefa Stalina) i rozstrzelany przez NKWD w lesie miedwediewskim, w masowej egzekucji wraz z 156 innymi prominentnymi więźniami politycznymi więzienia w Orle (m.in. Marią Spiridonową i Chrystianem Rakowskim).
Zrehabilitowany 9 marca 1959.