Ciepło to (zwane również jako nagrzewanie Joule'a) jest transportowane z jonosferycznej plazmy do gazów w górnej atmosferze, co powoduje i zwiększa hamowanie niskich satelitów.
Prądy Birkelanda mogą być również wytworzone w laboratorium przy pomocy multi-terawatowego generatora pulsowego. Powstały wzór przekroju wskazuje na wiązkę elektronów w postaci koła wirów, nazywaną niestabilnością diocotronową (podobną, ale różną od niestabilności Kelvina-Helmholtza), co potem prowadzi do tworzenia się włókien. Wiry takie widać w zorzy jako „frędzle zorzowe”
Prądy Birkelanda są również jednym z rodzajów zjawiska plazmowego zwanego skurczem zeta, nazwanego tak, ponieważ azymutalne pole magnetyczne, wytwarzane przez prąd, ściska ów prąd we włóknisty przewód. Może się również skręcać, wytwarzając helikalny skurcz, który układa się spiralnie jak skręcona lub spleciona lina, a to najbardziej koresponduje z prądem Birkelanda. Pary równoległych prądów Birkelanda również oddziałują ze sobą za pomocą siły Amperère’a: prądy Birkelanda poruszające się w tym samym kierunku będą się przyciągać zgodnie z siłą elektromagnetyczną odwrotnie proporcjonalną do ich wzajemnej odległości, podczas gdy prądy płynące w przeciwnych kierunkach będą się odpychać.