Z obozu wysyłał listy do swojej ukochanej i późniejszej pierwszej żony, Pepiny Dular, Frana Govekara i Ivana Cankara. Pozostał w więzieniu do kwietnia 1917. Nie pozwolono mu na powrót do Lublany, dlatego do listopada tego roku mieszkał w Pradze, gdzie napisał powieść Zapiski Tine Gramontove. W kwietniu 1918 przeprowadził się do swojej siostry Very do Savinjskiej doliny (dziś Tabor). Pisał swój najlepszy utwór, Gadje gnezdo, i tłumaczył Dostojewskiego. Po powrocie do Lublany poważnie zachorował, dlatego wiele lat mieszkał i leczył się w Kranju. W roku 1932 ponownie bywał w Paryżu. Ostatnie lata przeżył w Celju, blisko miejsca urodzenia, gdzie umarł w roku 1957.

Twórczość Poezja Zaczął pisać wiersze już w szkole podstawowej. W roku 1903 pierwszy wiersz ukazał się na łamach czasopisma Ljubljanski zvon. W latach 1906– 1910 był cenionym poetą. Współpracował głównie z pismami „Ljubljanski zvon”, „Slovan”, „Slovenka”, „Naš list”. Głównym tematem, który poruszał, była ojczyzna, tematy narodowościowe zawarł m.in. w utworach Prešernovim manom i Domovina. W balladzie Kralj Matjaž pojawiają się motywy nieśmiałości i wolności. Uważał, że największą wartością narodu jest osobiste oddanie jednostki (V spominsko knjigo).