Na północ ze Złotego Strażnika opada urwista, trójkątna ściana, kończąca się w lewej części Małego Złotego Ogrodu. Poniżej Złotego Muru, rozpościerającego się nieco na wschód od Złotej Baszty, znajduje się Srebrny Kocioł – rozszerzenie skalistego żlebu, z którego opada z kolei ku Srebrnemu Ogródkowi Komin Stanisławskiego – najwybitniejszy komin w całej północnej ścianie Małego Kieżmarskiego Szczytu.

Na Złotą Basztę nie prowadzą żadne szlaki turystyczne. Urwiska tej turni tworzą środkową część dolnego piętra północnej ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu, przez którą biegną liczne drogi taternickie. Ich lewym ograniczeniem są Komin Stanisławskiego i Srebrny Ogródek, prawym – Wielki Złoty Ogród rozpościerający się pomiędzy ścianami Złotej Baszty i Złotej Turni oraz w niższych partiach komin nazywany Mieczem, spadający do Ucha – piarżystej zatoki. Można wyróżnić trzy ściany Złotej Baszty: północno-zachodnią, zbiegającą ku Wielkiemu Złotemu Ogrodowi, północną, wąską na górze i szerszą na dole, spadającą do Ucha i bezpośrednio do Doliny Zielonej Kieżmarskiej, północno-wschodnią, trójkątną, opadającą do Srebrnego Kotła. Tylko ściana północna jest ciekawa dla taterników. Poza Złotym Strażnikiem i Małym Złotym Ogrodem wyodrębniają się w niej dwa filary.