Zgłaszał liczne interpelacje, zwłaszcza w latach 1901-1902 i 1905, bronił chłopów i robotników rolnych wschodniej Galicji.Był przedmiotem licznych awantur, skarg, tudzież wyroków sądowych, o ile mu nietykalność poselska nie zapewniała bezkarności. Zarzucano mu też publicznie, przytaczając dowody, uprawianie szantażu oraz przejaskrawianie faktów czy ich fałszowanie. Nie należał do żadnej partii politycznej, lecz określał się jako "niezależny socjalista". Z przewódcami Polskiej Partii Socjaldemokratycznej m.in. z Ignacym Daszyńskim miał ostre starcia. Mimo to do końca swej działalności poselskiej cieszył się popularnością w niektórych ośrodkach robotniczych we wschodniej Galicji.

Po wybuchu I wojny światowej w 1915 został wywieziony jako zakładnik przez Rosjan do Kijowa. Rozwinął tam szeroką działalność na rzecz pomocy jeńcom austriackim. Po powrocie do Lwowa był w latach 1918–1919 członkiem Ukraińskiej Rady Narodowej ZURL, jak również rządu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Jedyny polski polityk, który poparł niepodległość Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, w związku z czym po przegranej przez nią wojnie polsko-ukraińskiej udał się na emigrację do Austrii. Współpracownik emigracyjnego rządu Sydora Hołubowycza. Utrzymywał się z działalności handlowej i zmarł w niedostatku.