W 1951 roku doktoryzował się, w 1964 roku habilitował się i otrzymał stanowisko docenta, w 1979 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1990 roku tytuł profesora zwyczajnego. Jego dorobek naukowy obejmował około 250 publikacji, z których najbardziej znaną jest podręcznik Chirurgia.
Interesował się tenisem. Pasję do tego sportu zaszczepił u syna Wojciecha, który w późniejszym czasie został zawodowym sportowcem w tej dyscyplinie. W 1977 roku zainicjował w poznańskim AZS doroczny turniej tenisowy o Grand Prix.
Odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką Honorową Miasta Poznania, Odznaką za zasługi dla województwa poznańskiego. thumb|240px|Grób profesora Jana Fibaka na cmentarzu św. Jana Vianneya w Poznaniu Pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya w Poznaniu (grobowce-13-5)Jan Fibak – miejsce pochówku [dostęp 2020-01-04].
Przypisy
Bibliografia Henryk Kuński. Dzieje medycyny sportowej w Polsce. Tom II (1951-2000), s. 168-169, Łódź 2009.