Munuza (właściwie Usman ibn Abi Nisa) był berberskim dowódcą wojskowym, który brał udział w podboju Hiszpanii w VIII wieku. Źródła opisującego jego losy podają zupełnie sprzeczne informacje, dlatego dokładne odtworzenie jego działalności jest bardzo trudne i postać ta budzi wiele kontrowersji wśród historyków. Nie wiadomo czy część źródeł podaje błędne informacji, czy może chodzi o dwie różne osoby.
Wiadomo że po kampanii przeprowadzonej przez Musę ibn Nusajra w północnowschodniej części Półwyspu Iberyjskiego Munuza został gubernatorem Gijón (choć część historyków twierdzi iż w rzeczywistości zarządzał miastem León). Według źródeł asturyjskich z końca IX wieku Munuza został pokonany i zabity przez siły Pelayo, krótko po bitwie pod Covadonga. Przyczyną wrogości między nim a asturyjskim możnym miała być miłość do Ormesindy, siostry Pelayo. Munuza, wiedząc że chrześcijański szlachcic nigdy nie odda mu swojej siostry dobrowolnie, miał zorganizować spisek w wyniku którego doszło do porwania Ormesindy. Według Kroniki Alfonsa III wydarzenie to było bezpośrednią przyczyną buntu Pelayo przeciwko muzułmańskiemu panowaniu. Rebelianci ogłosili swojego lidera niezależnym władcą i rozbili wojska muzułmańskie wysłane przeciw nim w bitwie pod Covadonga, która jest uznawana za symboliczny początek rekonkwisty.