Innymi słowy, OpenFlow pozwala, aby trasa pakietów poprzez sieć telekomunikacyjną była określana przez oprogramowanie działające w kontrolerze. Takie oddzielenie sterowania od przekazywania pakietów pozwala na bardziej zaawansowanie zarządzanie ruchem, niż byłoby możliwe przy wykorzystaniu tylko mechanizmów, takich jak list kontroli dostępu (ACL) i protokołów trasowania. Twórcy OpenFlow uważają go za element umożliwiający budowę SDN.
Historia wersji standardu Protokół powstawał na przestrzeni kilku lat, głównie dzięki pracom realizowanym na Uniwersytecie Stanforda. Pierwsza dojrzała wersja 1.0 protokołu określona przez autorów jako gotowa do implementacji w powszechnie dostępnych urządzeniach została udostępniona w grudniu 2009 roku.
W latach 2011–2013 w ramach prac ONF kolejne wersje protokołu powstawały dość często. Opublikowane zostały kolejno wersje 1.1, 1.2, 1.3, 1.3.1, 1.3.2 oraz 1.4.0.
Aktualnie obowiązująca wersja protokołu OpenFlow nosi numer 1.4.0, a w trakcie procesu ratyfikacji znajduje się wersja 1.3.3 (stan na październik 2013).