Od 1919 roku piastował rozmaite stanowiska w aparacie urzędniczym niepodległej Polski. Początkowo był zatrudniony w rodzimym Piotrkowie jako starszy referent w Ministerstwie Aprowizacji (1919–1920). W lipcu 1920 roku rozpoczął pracę w urzędzie wojewódzkim w Lublinie, awansując po czterech miesiącach na stanowisko kierownika departamentu administracyjnego. Od 16 grudnia 1922 roku do 25 marca 1925 roku piastował stanowisko starosty powiatu zamojskiego. 26 marca 1925 roku został mianowany wicewojewodą wołyńskim, które to stanowisko pełnił do 31 maja 1927 roku. Był zwolennikiem sanacji, czemu nie przeszkadzał fakt, iż nie miał za sobą służby Legionach Polskich czy Polskiej Organizacji Wojskowej.
W latach 1927–1931 był starostą powiatu kaliskiego. Podczas pracy w Kaliszu był członkiem zarządu, a przez pewien czas także prezesem powiatowego oddziału Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. W 1927 roku stanął na czele powiatowego komitetu, który zbierał środki na pomoc ofiarom powodzi w Małopolsce Wschodniej. Po wybuchu wielkiego kryzysu został prezesem powiatowego komitetu ds. bezrobocia w Kaliszu.