W pełni usamodzielniają się po 12–14 tygodniach od wyklucia.
Status zagrożenia i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2023 roku uznaje skrzydłoszpona czarnoszyjego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern); wcześniej klasyfikowany był jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened). Populacja szacowana jest na 60 000 – 130 000 dorosłych osobników, a jej trend oceniany jest jako prawdopodobnie stabilny. Najważniejsze zagrożenia dla tego gatunku stanowią: osuszanie terenów podmokłych celem uzyskania miejsca pod wypas bydła i uprawy rolne, zanieczyszczenia komunalne i przemysłowe, urbanizacja i wycinka lasów namorzynowych. W latach 1970. przez bagno Ciénaga Grande de Santa Marta i wyspę Salamanca poprowadzono drogę i system rur wodociągowych, co utrudniło zalewanie tamtych terenów przez pływy morskie i doprowadziło do obumierania namorzynów.
W obrębie zasięgu występowania znajduje się kilka obszarów chronionych, w tym Park Narodowy Ciénagas del Catatumbo w Wenezueli i Park Narodowy Los Katíos w Kolumbii.
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Skrzydłoszpony Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza