Po przygotowaniach założono spółkę akcyjną z bardzo niewielkim nakładem gotówkowym, jednakże ze sporym wkładem surowcowym ze strony Księcia, na jego ziemiach wydobywano niezbędne surowce, dostarczał drewna na potrzeby budowy i na potrzeby procesu technologicznego oraz siłę roboczą w postaci chłopów pańszczyźnianych. W 1783 podpisano kontrakt z Franciszkiem de Mezerem na okres sześciu lat, w ramach wynagrodzenia miał dostawać dziesięć czerwonych złotych oraz mieszkanie wraz z opałem.
W roku 1784 sprowadzony z Warszawy Franciszek Mezer rozpoczął produkcję fajansu, przez pierwsze sześć lat była to wyłączna produkcja manufaktury. Czartoryski w 1789 roku wybudował duży gmach manufaktury. W prawym skrzydle znajdowało się mieszkanie dyrektora i laboratorium, w lewym magazyn wyrobów. Środek na dole zajmowały pracownie, na górze sale malarni. Z tyłu duży dziedziniec z zabudowaniami fabrycznymi. Dzięki odkryciu w pobliskiej wsi Dąbrówka złoża glinki kaolinowej rozpoczęto próby produkcji porcelany. Potrzebny jako domieszka do masy porcelanowej krzemień sprowadzano z Krzemieńca, a kredę z Jampola. W roku 1790 przedstawiono pierwsze wyroby królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu, który nagrodził Franciszka Mezera pierścieniem z monogramem królewskim. Uznając zasługi F.