Po wojnie ponownie zamieszkała w domu rodzinnym w Ożarowie – willa na ul. Klonowej została skonfiskowana przez ówczesne władze. Nie trwało to jednak długo, gdyż dzięki protekcji Józefa Cyrankiewicza (ukrywała go w czasie okupacji) otrzymała przydział na dwupokojowe mieszkanie z kuchnią na Nowym Świecie w Warszawie. Od lipca 1945 do początku 1949 kierowała Domem Matki i Dziecka w Słupsku, gdzie współpracowała z ks. Janem ZiejąKalendarium, w: Jan Zieja Życie Ewangelią (spisane przez Jacka Moskwę), wyd. Znak, Kraków 2017, s. 239, 241.
Władysław Bartoszewski wspomina:
Była aktywną działaczką warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, członkiem zarządu w latach 1960–1961, 1963–1964 i 1965–1966, zaangażowaną przede wszystkim w problematykę ekumeniczną i popularyzację prac Soboru Watykańskiego II, m.in. w 1959 doprowadziła do spotkania członków KIK z przedstawicielami innych wyznań chrześcijańskich, w 1961 zorganizowała Sesję Soborowo-Ekumeniczną, przez wiele lat kierowała Sekcją Ekumeniczną (z Janem Turnauem). W jej mieszkaniu na Nowym Świecie w Warszawie oraz w domu w Ożarowie odbywało się wiele poufnych narad przedstawicieli ruchu Znak.