Geneza W 1940 roku zaprzestała działalności Socjalistyczna Międzynarodówka Robotnicza, co było spowodowane wybuchem II wojny światowej. Gdy wojna się kończyła, potrzebna była koordynacja działalności międzynarodową organizacja politycznych ruchu robotniczego. Dlatego w grudniu 1944 zwołano pierwszą Konferencję Partii Robotniczych, w której uczestniczyli delegaci Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej, Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, oraz niektóre partie na uchodźstwie (Polskiej Partii Socjalistycznej, Norweskiej Partii Robotniczej, Belgijskiej Partii Robotniczej oraz Włoskiej Partii Socjalistycznej)
Konferencja w Clacton-on-Sea (maj 1945) uwidocznił się podział na organizacje prokomunistyczne i dążące do odbudowy niezależnej międzynarodówki. Na konferencji w Bournemouth (3–8 listopada 1946) oficjalnie rozwiązano poprzednie struktury Międzynarodówki Partii Socjalistycznych i Robotniczych.
Konferencja w Antwerpii (21 listopada 1 grudnia 1947) zakończyła się przyjęciem Socjaldemokratycznej Partii Niemiec, mimo niechęci Polskiej Partii Socjalistycznej, Czechosłowackiej Partii Socjaldemokratycznej, Socjaldemokratycznej Partii Węgier, Robotniczej Partii Ziemi Izraela i Bundu.