Zwierzę zamieszkiwało północną część Madagaskaru, dzieląc swój zasięg występowania z co najmniej dwoma innymi gatunkami Palaeopropithecidae: Palaeopropithecus ingens i Mesopropithecus dolichobrachion. Babakotia radofilai spożywał głównie liście, ale mógł też jeść owoce i twarde nasiona. Znany jest jedynie z subfosylnych szczątków i mógł wymrzeć niedługo po przybyciu człowieka na wyspę. Nie ma jednak co do tego pewności, gdyż nie przeprowadzono wystarczających datowań radiowęglowych.
Etymologia Nazwa rodzajowa Babakotia pochodzi z języka malgaskiego. Bierze źródłosłów od zwyczajowej nazwy indrisa, bliskiego krewnego Babakotia, zwanego w tym języku babakoto. Z kolei epitet gatunkowy radofilai honoruje francuskiego matematyka Jeana Radofilao, grotołaza, który sporządził mapy jaskiń, gdzie znaleziono pierwsze szczątki rodzaju.
Klasyfikacja i filogeneza Babakotia radofilai jest jedynym członkiem rodzaju Babakotia. Należy do rodziny Palaeopropithecidae, obejmującej również trzy inne rodzaje lemurów przypominających leniwce: Palaeopropithecus, Archaeoindris i Mesopropithecus.