Przebywał w obozach jenieckich w Hannowersch Münden i Bischofswerda.
Jesienią 1917 przyłączył się do ukraińskiego ruchu narodowego i stanął na czele rady oficerów-Ukraińców, przebywających w obozach jenieckich w Cesarstwie Niemieckim. 8 lutego 1918 mianowany dowódcą 1 Ukraińskiej Dywizji Kozackiej (tzw. Synożupannyki), sformowanej w konsekwencji starań Związku Wyzwolenia Ukrainy z Ukraińców- jeńców z armii rosyjskiej przebywających w niemieckich obozach jenieckich. W kwietniu 1918 roku przybył z Synożupannykami do Kijowa.
Po rozwiązaniu dywizji przez Niemców 27 kwietnia 1918 (po przewrocie hetmańskim) szef komisji likwidacyjnej dywizji. Od 31 października 1918 dowódca artylerii 6 Korpusu Połtawskiego Armii Państwa Ukraińskiego (Hetmanatu). W czasie powstania antyhetmańskiego zgłosił się do dyspozycji Symona Petlury i stał się jednym z najbardziej zaufanych współpracowników Głównego Atamana. Od 1 stycznia 1919 dowódca tyłów i zaopatrzenia Frontu Lewobrzeżnego Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od 11 lutego 1919 roku inspektor artylerii 8 Katerynosławskiego Kosza Armii Czynnej URL. Od 18 marca 1919 ataman 8 Kosza. Od 13 kwietnia 1919 szef misji wojskowej frontu południowo-wschodniego armii URL przy rządzie Królestwa Rumunii.