W 1947 została profesorem. Następny rok przepracowała w stołecznym szpitalu dziecięcym. We wrześniu 1949 rozpoczęła pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej jako zastępczyni dyrektora. Jednocześnie, wraz z Marią Grzegorzewską, współpracowała w ramach Katedry Pedagogiki Specjalnej na Uniwersytecie Warszawskim. W 1959 otrzymała stanowisko docenta na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1967–1970 pracowała na stanowisku profesora i wykładała pedagogikę specjalną na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. Do 1975 była redaktorką naczelną czasopisma „Szkoła Specjalna”. Zmarła 22 września 1979 w Warszawie. Pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera R-6-6/7).
Była żoną Witolda Doroszewskiego.
Zainteresowania naukowe Zainteresowania naukowe Janiny Doroszewskiej koncentrowały się wokół problematyki pedagogiki leczniczej, profilaktyki i terapii dziecięcej, a także problemów kształcenia nauczycieli pragnących podjąć pracę w szkołach specjalnych. Zajmowała się zagadnieniami opieki wychowawczej nad dziećmi chorymi i niepełnosprawnymi oraz ich terapią medyczną, psychologiczną i pedagogiczną.