Poparł jednak Mao Zedonga podczas konferencji w Zunyi.
Podczas wojny chińsko-japońskiej (1937–1945) dowódca 129 dywizji VIII Armii, prowadzącej walkę w regionie Hebei. Po wznowieniu wojny domowej jeden z czołowych dowódców ChALW. We wrześniu 1945 roku rozbił siły Yan Xishana podczas kampanii Shangdang. Dowodził wojskami komunistycznymi w decydującej kampanii Huaihai w listopadzie 1948 roku, a wiosną 1949 roku brał udział w forsowaniu rzeki Jangcy. Pod koniec 1949 roku rozbił siły Kuomintangu utrzymujące się w południowo-zachodnich Chinach (prowincje Syczuan, Kuejczou, Xikang i Junnan). Rok później dowodził wojskami chińskimi podczas zajęcia Tybetu.
W 1955 roku mianowany jednym z dziesięciu marszałków ChRL. W 1956 roku wybrany na członka Biura Politycznego KPCh, a w 1961 roku także wiceprzewodniczącym Stałego Komitetu OZPL. Zwolennik modernizacji chińskiej armii, popadł w konflikt z dążącym do upolitycznienia sił zbrojnych marszałkiem Lin Biao.
Jako jeden z nielicznych wysokich dowódców uniknął prześladowań w okresie rewolucji kulturalnej.