Jako holotyp oznaczono okaz z Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku. Eksponat oznaczony numerem katalogowym 66753 składa się ze skóry oraz kompletnej czaszki dorosłej samicy złowionej 21 sierpnia 1923 roku w okolicy Las Máquinas (00°32’S, 78°39’W), prowincja Pichincha, Ekwador na wysokości 2130 m n.p.m., przez amerykańskiego zoologa George'a Tate.
Zespół w składzie: Kristofer M. Helgen, C. Miguel Pinto, Roland Kays, Lauren E. Helgen, Mirian T. N. Tsuchiya, Aleta Quinn, Don E. Wilson oraz Jesús E. Maldonado opublikował opis gatunku 15 sierpnia 2013 na łamach czasopisma „ZooKeys”.
Występowanie i biotop Zwierzęta tego gatunku zamieszkują lasy mgliste na zachodnich stokach północnych Andów w Ekwadorze i Kolumbii na wysokościach od 1500 do 2700 m n.p.m. Żyją na drzewach i bardzo rzadko schodzą na powierzchnię ziemi.
Charakterystyka B. neblina można stosunkowo łatwo odróżnić od innych Bassaricyon (np. nizinnych gatunków: Bassaricyon alleni i Bassaricyon medius) już na podstawie samych badań morfologicznych i kraniologicznych. Nowo opisany gatunek jest mniejszy (osiąga do 34 cm długości) i lżejszy (waży do 0,9 kg). Jego ciało i kości czaszki mają odpowiednio mniejsze wymiary, ogon jest krótszy.