Od 1956 pracował w Instytucie Naukowo-Badawczym Wojsk Lotniczych, przekształconym w 1958 w Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych (ITWL) w Warszawie. Był kolejno inżynierem do badań środków pirotechnicznych (1956–1957), inżynierem do badań środków rakietowych (1957–1958), starszym pomocnikiem kierownika pracowni broni rakietowej (1958–1962), starszym pomocnikiem kierownika pracowni pokładowej broni rakietowej w Zakładzie Uzbrojenia (1962–1969) i kierownikiem Zespołu Zakładów Badań Ogólnotechnicznych (1969–1971). Odbył 12-miesięczną praktykę naukową w Zjednoczonym Instytucie badań Jądrowych w Dubnej pod Moskwą. Od 1971 był kierownikiem samodzielnej pracowni izotopowej Zespołu Zakładów Badań Ogólnotechnicznych i został powołany na stanowisko docenta, a od 1974 pełnił czasowo obowiązki zastępcy komendanta Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych do spraw naukowo-badawczych. W grudniu 1973 Rada Naukowa Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie nadała mu stopień doktora habilitowanego nauk technicznych po obronie rozprawy habilitacyjnej pod tytułem „Wybrane zagadnienia metod izotopowych w technice lotniczej i lotniskowej”.