Na powyższą sytuację zareagował Kazimierz Pułaski, który licząc na wywindowanie swojej pozycji wśród marszałków Konfederacji, postanowił zdobyć Poznań. Atak rozpoczęto 16 października, nadchodząc od strony Gostynia, poprzez Śrem, Mosinę, Luboń i Dębiec. 19 października z rana zajęto wsie podpoznańskie od strony południowej, np. Wildę i zmuszono Rosjan (także kawalerię) do zamknięcia się w murach miasta. Wieczorem do Konfederatów dołączyła piechota Antoniego Madalińskiego z dwiema armatami. Niezwłocznie rozpoczęto ostrzał Bramy Wrocławskiej, a potem, nocą także ataki od strony kościoła św. Marcina. Wszystkie te zabiegi okazały się nieskuteczne i zniechęciły Pułaskiego, który dodatkowo nie znał liczby Rosjan zamkniętych w Poznaniu. Po dotarciu niesprawdzonych pogłosek o zbliżaniu się odsieczy pod wodzą majora Iwana Drewicza, zrezygnowany Pułaski nakazał odwrót przez Luboń i Stęszew, ku Częstochowie, gdzie spodziewano się ataku Rosjan na Jasną Górę.
Poznań próbowano jeszcze odzyskać 9 listopada od strony Chwaliszewa, w końcu grudnia 1770, oraz w styczniu 1771.
Bibliografia Marian Drozdowski, Próby odzyskania Poznania przez konfederatów barskich w latach 1770-1771, w: Rola Wielkopolski w dziejach narodu polskiego, Wydawnictwo UAM, Poznań, 1979, s.83-88
Kategoria:1770 w Europie Poznań Kategoria:Bitwy w 1770 Kategoria:Historia Poznania 1453–1789