broniony przez Francuzów port Thanlyin i w końcu, w maju 1757 r. stolicę królestwa – Pegu.
Upadek Odrodzonego Królestwa Hanthawaddy był początkiem końca trwającej od wieków dominacji Monów w dolnej Birmie. Akcje odwetowe armii Konbaung zmusiły tysiące Monów do ucieczki do SyjamuMyint-U (2006): 97.. Do początku XIX w. asymilacja, mieszane małżeństwa i masowa migracja birmańskich rodzin z północy spowodowały spadek liczebności populacji Monów do rozmiarów niewielkiej mniejszości.
Powstanie królestwa Rebelia na południu stanowiła dla utrzymującej się już ostatkiem sił dynastii Taungngu najpoważniejsze zagrożenie. Jej słabi królowie nie byli w stanie powstrzymać ciągłych najazdów na dolinę rzeki Czinduin dokonywanych przez siły Manipuru począwszy od roku 1724, ani stłumić trwającej od 1727 r. dokuczliwej rebelii w Lanna na wschodzie. Około listopada 1740 r. wodzowie Monów wybrali mówiącego po mońsku i mającego moński tytuł Smim Htaw Buddhaketi pochodzącego z linii królewskiej Birmańczyka na króla HanthawaddyHmannan t. 3 (1829): 372–373.. W 1742 r. armia Hanthawaddy rozpoczęła coroczne najazdy wzdłuż rzeki Irawadi sięgające w jej górę aż do Ava. Około roku 1745 królestwo Hanthawaddy kontrolowało większość Dolnej Birmy oraz część Górnej Birmy aż do Pyain i TaungnguHarvey (1925): 211–217..