Po zakończeniu walk o granice nowo tworzącej się Polski został mianowany na stanowisko dowódcy batalionu manewrowego w Rembertowie. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy I batalionu 86 pułku piechoty w Mołodecznie. W 1924 był przydzielony do 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko II oficera sztabu. W 1926 został zastępcą komendanta miasta stołecznego Warszawy. W latach 1929–1931 pełnił funkcję zastępcy komendanta głównego Związku Strzeleckiego, a następnie w latach 1931–1934 funkcję komendanta głównego Związku Strzeleckiego. 24 kwietnia 1934 objął obowiązki zastępcy dowódcy 12 pułku piechoty w Wadowicach. Z dniem 30 kwietnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1939 pełnił funkcję przewodniczącego Obwodu Warszawa-Południe Obozu Zjednoczenia Narodowego[Inc.: Podajemy do wiadomości, że zgodnie z instrukcją Okręgu Stołecznego Obozu Zjednoczenia Narodowego został utworzony z dniem 1 kwietnia b.r. Obwód O.Z.N. Warszawa-Południe, obejmujący teren Starostwa Grodzkiego Warszawa-Południe...] : Warszawa, maj 1939 r..
Skierowany do obozu odosobnienia w CerizayMirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939–1942, [w:] Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116,.