W Edmonton rozpoczął organizację kursów przygotowujących do święceń kapłańskich, co miało umożliwić wyświęcanie nowych duchownych do pracy duszpasterskiej w Kanadzie.
W 1910 na własną prośbę, z powodu choroby, został zwolniony z pracy misyjnej w Kanadzie i wrócił do Rosji. Zamieszkał w Świętogórskiej Pustelni Zaśnięcia Matki Bożej. Od 1913 był także naczelnym misjonarzem eparchialnym w eparchii charkowskiej, z powodzeniem nakłaniając do przejścia na prawosławie baptystów i skopców. W listopadzie 1913 został przełożonym monasteru św. Grzegorza Biziukowskiego w eparchii chersońskiej i odeskiej oraz kierownikiem seminarium misyjnego przy tymże klasztorze. W 1917 wyjechał na front jako kaznodzieja wojskowy.
Po rewolucji październikowej przyłączył się do sił Białych. Był przewodniczącym komisji ds. zbiórki środków na potrzeby Białej Armii. Wzięty do niewoli przez bolszewików, został skazany na rozstrzelanie, jednak noc przed egzekucją razem z innymi więźniami został uwolniony przez oddział niemiecki. Emigrował z Rosji do Serbii. Od 1920 do 1923 był proboszczem parafii w Milanovcach w Macedonii. Następnie przez rok kierował klasztorem Treskavec, zaś od 1924 do 1926 był przełożonym monasteru Świętych Archaniołów w Markowym Gradzie.