Biddle, Lydia, Toronto, Ukrainian Research Foundation, 1982, page xiii.. Od kandydatów na kapłanów Kościoła nie wymagano żadnego przygotowania teologicznego - wśród wyświęcanych przez Serafina byli dawni cerkiewni psalmiści, absolwenci szkół nauczycielskich, rolnicy. Duchowni, którzy otrzymali od niego niekanoniczne święcenia, podejmowali działalność w różnych regionach Kanady.
Z powodu różnych niedyskrecji i problemów z alkoholem, Serafin stracił zaufanie inteligencji, która zaprosiła go do Winnipeg i postanowiła usunąć go z władz kościelnych, nie doprowadzając przy tym do rozpadu samej wspólnoty wiernych. Serafin udał się do Petersburga, aby pozyskać uznanie i dalsze finansowanie rosyjskiego Świątobliwego Synodu Rządzącego dla szybko rozwijającej się wspólnoty. Podczas jego nieobecności, Iwan Bodrug i Iwan Negricz, już studenci teologii w Manitoba College, a także kapłani Kościoła Serafinowskiego, uzyskali gwarancję od prezbiterian na dofinansowanie tego Kościoła pod warunkiem, że w przyszłości zostanie on przekształcony w duchu prezbiteriańskim. Późną jesienią 1904 Serafin wrócił z Petersburga, jego wyjazd zakończył się całkowitym niepowodzeniemBodrug, Ivan.