Opis obrazu Obraz jest bardzo wysoki; ma prawie 3,5 metra. Postacie są wyjątkowo wydłużone, ich proporcje zupełnie przekraczają nawet tradycyjne kanony wyznaczane przez malarza. Zestawienie tej wersji z pierwszym Wniebowzięciem Marii pokazuje jak wielka dokonała się ewolucja w twórczości El Greca. Pierwsza wersja to scena utrzymana jeszcze w stylu Tycjana, druga to trzydzieści lat toledańskich eksperymentów z ruchem, ekspresją, z próbą połączenia niebiańskiego i ziemskiego świata. Ruch wznoszący zaczyna się od anioła ledwo co stąpającego po ziemi usłanej liliami jerychońskimi, emblematami liturgicznymi. Jest on łącznikiem pomiędzy ziemią zaznaczoną przez bardzo wąski pas oświetlony księżycowa poświatą a sferą niebiańską którą w całości zajmuje Maria. Obie te postacie tworzą wielką, płomienistą spiralę. Madonnę witają w górnej strefie aniołowie o twarzach młodych dziewcząt okrytych w żółte, purpurowe i lazurowe szaty i grający na różnych instrumentach. Ich sylwetki rozmywają się przez co ma się wrażenie braku ich cielesności.