Według schematyzmu austriackiej części diecezji wrocławskiej z 1847 roku parafia w Lutynii Niemieckiej (z filią w Dziećmorowicach) w archiprezbiteracie frysztackim obejmowała miejscowości Lutynia Niemiecka (1189 katolików), Dziećmorowice (956), Lutynia Polska (542), Wierzniowice (447), Skrzeczoń (309), Nikeltaff (191) i Kąkolna (130), w sumie 3764 katolików, 11 akatolików (w Wierzniowicach) i 44 żydów (najwięcej w Lutynii Niemieckiej 21). Proboszczem był urodzony w 1801 w Ligocie Górnej Franz Pawelek a językiem parafii był język polski.
Po I wojnie światowej obie Lutynie znalazły się w granicach Czechosłowacji, wciąż jednak podległe były diecezji wrocławskiej, pod zarządem specjalnie do tego powołanej instytucji zwanej: Knížebiskupský komisariát niský a těšínský . Kiedy Polska dokonała aneksji tzw. Zaolzia w październiku 1938 parafię jako jedną z 29 włączono do diecezji katowickiej, a 1 stycznia 1940 z powrotem do diecezji wrocławskiej. W 1947 obszar ten wyjęto ostatecznie spod władzy biskupów wrocławskich i utworzono Apostolską Administraturę w Czeskim